خروج دسترسی مستقیم به بیمار به مثابه عقیم کردن DPT است درست
مثل این است که به شما یک عنوان پر طمطراق بدهند بدون آن که این
عنوان از لحاظ کاربردی فایده ای داشته باشد گذشته از تداوم روابط
ناسالم در صورت عدم دسترسی مستقیم به بیمار که دوستان ما تذکر
داده اند.(اینجا)
مشکل اصلی در این جاست که تصویب DPT در این شرایط (بدون دسترسی
مستقیم) دردی از جامعه فیزیوتراپی دوا نمی کند و تنها یک اقدام موقت
خواهد بود مثل تصویب ارشد،دکتری Ph.D و ... .
فوتکی ها و اخیرا عمومی ها چاره ای جز تسلیم در برابر دی پی تی ندارند
به هر حال در وزارتخانه عقلا هم وجود دارند و اگر ما بتوانیم وضعیت
فیزیوتراپی در جهان را به این اشخاص تفهیم کنیم آنها نیز از این طرح
استقبال می کنند نمی شود که ایران تنها کشور جهان باشد که از آموزش
صحیح فیزیوتراپی محروم است نمی شود ما تنها کشوری باشیم که
فیزیوتراپیست هایمان را در حد لیسانس نگه می داریم یا اگر به دوره ارشد و
دکترا می فرستیم از لحاظ بالینی عایدی آنها صفر است.
نمی شود در این منطقه تا ۱۰ سال دیگر زندگی کرد در حالی که در بیخ
گوشمان هند و پاکستان در حال تحویل نسل چندم دکترای حرفه ای هستند.
بین کسی که مدرک لیسانس مشغول به کار است با کسی که DPT دارد
چقدر فاصله است؟؟؟
همین مقدار فاصله فیزیوتراپی ایران با کشور های همسایه (نه پیشرفته) در
۱۰ سال آینده خواهد بود.
با این وضعیت سنگ اندازی متخصصین طب فیزیکی و پزشکان عمومی چه
توجیهی دارد؟؟؟
آیا این کار جز خیانت معنای دیگری هم دارد؟؟؟؟
برچسب ها:دکترای حرفه ای فیزیوتراپی.دسترسی مستقیم به بیمار